Ik zag ze deze week lopen hier in  het dorp. Een man op een fiets met zo,n karretje erachter, en een vrouw erbij  met drie ezels en vier honden. Een hele karavaan, die zeker mijn aandacht trok, maar doordat ik niet stoppen kon met de auto, ben ik maar weer door gereden..... overpeinzend wat dat wel niet was, ik had wegens de drukte die mijn werk met zich mee brengt, er dan ook niet zolang bij stil gestaan. Tot donderdag, Minimolleke had ze ook gezien, nu een stukje dichterbij en wel bij haar school. Ze had zelfs een van de ezels geaaid!!  Die avond hadden we een gezellig samenzijn op haar school, rond de vuurkorf en met gluhwein erbij, en weer kwam het gesprek op de "Nomaden", peinzend begonnen bij mij de raderen te draaien...  Totdat de kleuterjuf mij aansprak, en zei, dat ze het net wat voor mij vond om die mensen gedurende de Kerst onderdak te bieden, dit was het duwtje wat ik nodig had, en de raderen draaiden nu in volle toeren!!! Maar Mol, dan ?? die is niet zo impulsief als ik en die heeft meestal wat meer tijd nodig als ik om er aan te wennen, maar na een beetje gesoebat, belde ik met de tussenpersoon om me aan te bieden als gastvrouw. 

Vanmiddag zijn ze gekomen, rond een uur of vijf, de ezels in de tuin, de honden moe maar voldaan onder de wollen dekens. De hoefsmid had zich ook al gratis aangeboden, dus dat klusje was ook al geklaard. En Mol?? die is er niet bij weg te slaan, die sleept alles aan om het de mensen maar zo goed mogelijk naar de zin te maken. Kerstverlichting in de stal, ezelonderkomen nog net even beter, honden een beetje drinken...etc.  We hebben vanavond heerlijk met ze rond het kampvuur gezeten, gluhwein er weer bij, en maar vertellen. Werner praat in het duits tegen ons, en Marianne in het engels. Het is maar goed dat ik een beetje een talen knobbel heb.

Ze zijn tevreden met niks en leven van dag tot dag, maar hier willen ze even bijkomen en de kerst doorbrengen, ze zijn hier welkom, en dit wordt voor ons een kerst om nooit te vergeten. Zoiets zet je weer met beide benen op de grond, en ik heb nu al door dat wij soms best wel een saai leven hebben.Ze zijn al 25 jaar op pad, en gaan nu weer naar Noorwegen, Marianne wil weer even haar familie terugzien, en dan gaan ze weer op pad, richting Azie deze keer.

Ik ben blij dat ik ze heb leren kennen, en heb zeer zeker veel respect voor ze.Morgenavond gaan we weer aan het kampvuur zitten, en dan komen de verhalen weer los....   PRETTIG KERSTFEEST ALLEMAAL!!!!!

Minimolleke, is nu bijna elf jaar. Van die elf jaar is ze er ongeveer 4 jaar lang"verliefd" geweest op haar grote neef . Het is niet eens haar grote neef, maar dat vind zij van wel. Het is de zoon van Skwebbel.Maar goed, die liefde is dus nu over. Ik denk niet dat zoon van Skwebbel dit erg boeit, hij is bijna negentien...        

                                                                                                                                         

Vrijdagmiddag vroeg ze of ze met Theo naar de kinderdisco mocht.(Werd ik me daar even in het diepe gegooid!!!) Tja, daar wil ik eerst even over nadenken hoor. " Goed" zei Minimolleke, dan ga ik intussen naar mijn verzorgpony,s hoor"!!   Een klein uurtje later was ze er weer.... met Theo!! Die kwam mij er van overtuigen dat het allemaal wel veilig was en dat er volwassen leiding was, enz..enz... Na een telefoontje met Mol( bij dat soort beslissingen dek ik mij altijd graag in)  vonden we dat ze voor deze keer mocht. En als ik dan terplekke vond dat het niks was, dan ging ze linea-recta weer mee terug..  Minimolleke en Theo juichten in stilte. " Dan gaan we nu naar boven hoor"  Eh  ja??, eh nou is goed hoor, maar wat ga je doen dan ??  was werderom mijn vraag. "O ik laat Minimolleke wel even een leuk spel op de computer zien" zei Theo. "Dat heet Habbo Hotel"  "Geen Habbo Hotel op de computer!!!"  zei ik.  Heb ik net zoiets raar over gehoord!!     Gelukkig ze gingen dan maar op de playstation, een racespelletje doen.

Theo, ging naar huis, Minimolleke sprong onder de douche, mooie kleren aan, oorbellen in, lekker roek op, en toen het half acht was, bracht ik haar naar de soos. Theo stond keurig netjes buiten op haar te wachten. " Moet ik nog mee naar binnen??" was mijn vraag. " Nee doe maar niet" was het antwoord. Met 2.50 euro  ging ze op stap, koningin te rijk!!!  Ik keek nog wat argwanend in het rond( of er genoeg leiding enzo was) en vertrok.

                                                                                                                  

 Molleke                            

Ik las op de blog van Dondersteen, dat een vriendin van haar zich nog even om had laten scholen. Ik vond het zeer moedig, ze werkt nu in de zorgsector. Een vriendin van mijn werkt ook in de zorgsector, waar ik in mijn vorige weblog al eens een stukje over had geschreven. Ze werkt met demente bejaarden , hieronder lees je mijn visie daarop. Het stukje is van een dik jaar terug, de hernia is inmiddels over..                                 

Ik ben gisteravond met vriendin naar haar werk geweest.Vriendinwerkt  in een tehuis waar demente bejaarden, en heel soms een demente "jongere" wonen. Vriendin is een poos uit de roulatie door een hernia , maar is nu weer wat mobieler.Ze wilde graag even naar haar werk, en of ik dan wel even mee wilde. Ja dat leek me wel wat.Ik heb me altijd al afgevraagd, hoe dat "haar" werk er nou eigenlijk uitzag, en hoe het eraan toeging.Nou sinds gisteravond, weet ik het.En ik moet er steeds aan terug denken.Het heeft best wel een diepe indruk op me achter gelaten. Het huis bestaat uit een aantal woon-units, en is een zogenoemde "gesloten inrichting". Elke unit is opgebouwd uit slaapkamers en een woonkamer.De woonkamer fungeert als een "thuis". Toen wij binnenkwamen werden we niet begroet, alleen door haar collega.Je werd door een enkeling opgemerkt, ze leven in hun eigen wereldje.Dat wereldje heet heel vaak "vroeger" . De bewoners doen in onze ogen niet veel, niet veel meer als in hun stoel zitten en dwangmatige handelingen doen. Maar zij zelf hebben daar geen weet van, zij hebben het op hun manier heel druk. De gordijnen moeten steeds weer open , en als ze dan open zijn...... dan moeten ze ook weer dicht. De ander wil steeds maar op bed, en nog een ander vraagt zich af, of haar Moeder het wel goed vind, dat ze hier blijft slapen. Nadat ze gerustgesteld is door de collega, kan ze rustig aan haar nachtrust beginnen.Een nachtrust die begint voor sommigen al om 4 uur s,middags !!!! Gewoon omdat ze dan domweg te moe zijn om nog langer aan het dagelijkse leven deel te nemen.Voor zover je dat dan nog (in onze ogen ) een leven kunt noemen  Ze zijn soms verdrietig, hebben heimwee, of zoeken hun overleden echtgenoot.Maar ze kunnen ook nog wel plezier hebben, dat heb ik gister ook gezien, en dan lachen we met ze mee.  Respect heb ik er door gekregen, voor diegenen die op welk manier dan ook met demente patienten te maken hebben................   en een diepe indruk heeeft het zeker op me achtergelaten!!!!!!                  tot de vogende keer maar weer     

 Molleke                  

Je zal maar...last van je kies hebben.En na een wortelkanaalbehandeling, en antibiotica kuur, wil het nog niet beteren.  En aangezien het leventje daar buiten jouw zere mond wel door gaat, besloten Mol Minimolleke en ik, compleet met zere mond, even op bezoek te gaan bij mijn schoonouders. Dit was vrijdagavond. Op de heenweg reed ik, terug moest ik vast ook rijden, nou dan wil ik heen ook!!!  Ik bemerkte dat de richtingaanwijzers van mijn otootje het niet denderend deden, terruggaan was net zo ver als doorrijden. Daar aangekomen, keek Mol direkt naar de zekeringen en alles deed het weer!!  Schoonouders waren erg blij dat we er waren. "Willen jullie koffie kinders?"  "Ja lekker zei Mol, Nee doe mij maar een jenevertje zei ik"  Ik deed mijn verhaal over mijn kies, toen mijn schoonmoeder me aankeek vol ongeloof. "Het is alleen maar om even te spoelen, zei ik nog.  Na een paar keer over de hele avond gespoeld te hebben,( aanradertje!! ) besloten we weer huiswaarts te gaan.  "Most de rest nog mithebben wicht?"  ja dat was wel een veilig idee, nog even een reserve voor de nacht. En zo ging ik met halve fles jenever in de auto op huus an. 

Halverwege de rit begonnen de richtingaanwijzers weer te haperen, en deden het op een gegeven moment helemaal niet meer!! , Nou voorzichies doorrijden, de route aanpassen zodat we niet te veel hoefden af te slaan, en zo keutelden we lekker door. Na een klein poosje , kon mijn dag niet rotter eindigen .  Ik zag ineens van die lichtstaven in de berm heen en weer zwaaien... je raad het al politie.    Ik denk dat ik best wel heel ongeloofwaardig overkwam, met die half lege fles jenever naast me, en een kwalm uit mijn mond , die erg niet om loog!!   Lang leve de tandarts!!!!

 Dit krijg je ervan als het heel lang zo warm is geweest. Ik was stiekum een beetje jaloers, ik wou er eigenlijk wel naast liggen....                   

                 Molleke                                                                           

Het is warm, zoals jullie ongetwijfeld allemaal al wel hebben vernomen. Ik kan er niet zo best tegen, ik zit hier dan ook met een ventilator achter me. Mijn slaapplaats is verhuisd naar buiten, en de honden blijven angstvallig binnen.  Maar de mannen, dat zijn pas bikkels.

Ze zijn aan  het beton storten in onze bijkeuken, iedere keer vragen ze zich af waarom ze de verhouding van het cement en water niet goed hebben, .....  Tja de verhouding is wel goed, maar aan alle kanten gust het zweet hen van de lichamen bij de specie in... te veel vocht, waar het dan ook maar weg mag komen.  En n u maar hopen dat de geur  niet blijft hangen in de vloer!!!

        Molleke

We hadden gisteravond een tuinfeest.  Vrienden van ons waren 12,5 getrouwd geweest. Zoonlief was jarig dus dat werd gelijk gevierd. De tuin was gezellig ingericht met een tent, verlichting , sta-tafels en een biertap!! Aan eterij ontbrak het ook niet, lekker schalen met vlees, salades en de rest.  En iedereen was in een gezellig stemming. hier en daar huppelden wat kinderen rond, in verschillende leeftijden kortom... en gezellige boel.  Hoe leger het bierfust en de flessen werden, hoe gezelliger het werd.  Waterballonen werden uit een tas aangerukt, gevuld en weggesmeten. Toen bleek dat die kleine waterballonnetjes niet genoeg effect hadden werden er waterpistolen bijgehaald.  Je weet wel van die grote oppomp dingen.  Toen dat ook nog niet het gewenste resultaat behaalde kwamen de emmers op de proppen.!!!  Het zwembad stond ook op het terras, het is een verhoogd terras, alleen misten er al een paar klinkers aan de kant, en doordat de bovenste rand van het zwembad lek was, was het zwembad niet meer zo stabiel!!  Toen werden er ook nog eens in vliegende vaart emmers met water uitgehaald en kinderen ingesmeten.  Nou dan raad je het al het zwembad zakte als een plumppudding in, en al het water kieperde zo tuin in het terras af. Doordat er aan de kant een paar klinkers misten, spoelde ook bijna het hele terras weg, ik heb het dan ook wel over een zwembad, van een paar honderd liter water.!!!!   In de loop werd een oma per ongeluk met een emmer water bekogeld, een kind met kleren en al in het "zwembad" of wat er van over was , gesmeten, en een ander moest het weer ontgelden met een tube mayonaise!!... Een en al hilariteit!!!!

Maar het was natuurlijk beregezellig, zo,n feest waarvan je s,morgens, ondanks een kater weer verschrikkelijk om moet lachen!!                 

Een paar weken geleden ben ik door de tandarts van een gaatje afgeholpen. Voor mij is dat een drama!!! Ik heb een gloeiende hekel aan de tandarts. Niet aan de man persoonlijk, maar aan datgene wat hij uitoefend. Ik ben hem dan ook nog nooit dankbaar geweest, tot vanmorgen.

In ieder geval had hij dat gaatje geboord , en iedere keer dded het nog een beetje zeer na die tijd.Het pipperde wat, kon geen warm en koud eten, en was inmiddels een familieverpakking paracetemol verder!!  Maar ik ben een volhouder en zei tegen mezelf: " Het is vanzelf gekomen dus het zal ook wel weer vanzelf weggaan".   Nou mooi niet dus. Gistermorgen was het eigelijk al niet meer te houden, maar niet heengaan he!!   Gisteravond ben ik es op zoek gaan gegaan naar een fles jenever, en die is dus nu ook half op. Ik heb vannacht dan ook ieder programma gezien die er op de t.v. was, en dus geen oog dicht gedaan. 

Vanmorgen was ik er klaar voor, ik kon direkt komen.  Verdovingkje erin, en aaaahhhh wat een rust in mijn mond!!!!  Hij keek ,en ja hoor !!! een beste onsteking, waarschijnlijk even wakker gemaakt toen hij de kies had geboort.,   Maar goed ik kon de beste man wel smokkn,  toen het klaar was. Ik ben nu pijnvrij, heb alleen nog een verschrikkelijk scheve, en gevoelloze rechterwang,, maar wat geeft dat  vergeleken bij wat ik vannacht heb gevoeld???

                                                                  Molleke

Mijn kloontje!!!   Hier op de boot naar Ameland, ze staat onder op het dek, en ik heb snel even een tegenwindse foto gemaakt!!!

 Molleke

We hebben hier nogal wat dieren rondlopen.  Max een goeie oude lobbes van 10jaar oud, een Golden Retriever. Een superbeest, met hier en daar al een paar grijze snuit haren. Dan is er nog Eddie, een Malthezer van 4 jaar. Hij heeft de kunst van Max afgekeken en apporteerd ook rustig een dummy.!!  Dan hebben we Spook, een spierwitte kater van twee jaar. Hij is af en toe een beetje narrig, maar dat siert hem een beetje. Iedereen heeft dan ook respect voor hem, hier in huize Mol.Dan is er sinds kort Lassie. Lassie is een grijs katertje van 3mnd oud.  Lassie denkt dat hij een hond is. In heel zijn doen en laten . Vandaar die naam. Als ik s,morgens naar mijn werk ga, gaat Lassie mee met de honden in de ren.S,avonds gaat ie mee met de wandeling. Rent achter weggegooide stokken aan en probeert dan ook de nog de kluiven van de honden af te pakken.  Het is me er eentje.!!!!!  Maar we zijn er natuurlijk zeer tevreden mee. Alle dieren hier hebben een plekje in ons hart verovert. Er zullen nog veel verhalen volgen met foto,s (als het tenminste geen herinneringen zijn). Een foto van Lassie gaat ook nog volgen, ik moet nog even uitvinden hoe dat hier moet.  

    Molleke

Nou dit is um dan!!!